Ieder toneelstuk is een sociaal experiment onder gecontroleerde omstandigheden

2014-10-20 19.15.27

Bij het eerste toneelstuk dat ik schreef, deed ik maar wat. Ik had een paar aardige personages, wat levens-dilemma’s, een thema en zodra ik de personages bij elkaar in één ruimte zette, kwamen de woorden vanzelf. Het heette De dageraad en ging over een homo die er tegen op zag om 30 te worden. Het was warempel een heel aardig stuk, ook nu nog als ik het terug lees.

Bij ieder stuk dat ik daarna schreef had ik altijd een geheime opdracht aan mijzelf (naast de eventuele opdracht van de theatergroep waar ik het voor schreef). De Rhavian-spier draaide om status en reactie in dialogen. Zij is buiten was mijn eerste bewerking van een Griekse tragedie. Nomaden ging over het opwekken van mysterie. The temple was een experiment in parallelle verhaallijnen.

Sommige experimenten waren vrij onzichtbaar voor het publiek. Ze draaiden om een manier van schrijven. Bij andere teksten, zoals bij Nomaden, was het hele stuk er van doortrokken. Het bepaalde de toon, de sfeer, het einde. Bij dat soort stukken is het extra spannend hoe het publiek gaat reageren. Kun je mensen op de juiste momenten horen lachen of hun adem in houden. Met wat voor gevoel gaan ze de zaal uit?

Deze week is de try out van mijn jongste pennenvrucht voor het theater; De zoete geur van wrange liefde. Het schrijven van het stuk begon met twee ideeën. Ik wilde proberen zoveel mogelijk spelers, zolang mogelijk op het podium te houden. De gespeelde tijd werd daarbij 1 op 1 de vertelde tijd. Een stuk in real time. Dat is wel eens vaker gedaan, denk ik, maar niet vaak met twaalf man op het podium. Ik denk dat het goed gelukt is om te bewaken dat het helder blijft, dat de dynamiek te volgen is. Maar het is wel spannend.

Het andere idee was om eens een paar personages te gebruiken die niet iedereen waar kan nemen. Een van de personages is overleden, een ander is imaginair. Bij televisieseries is dat tegenwoordig niet ongebruikelijk. Wie Dexter of Six feet under gezien heeft, weet waar ik het over heb. Ik was benieuwd of dat op het toneel ook goed zou kunnen werken.

Een bijeffect van die veelheid aan personages is dat er veel gebeurt op het podium. Lekker veel stil spel. Blikken over en weer. Driehoekjes, verbondjes… Ik hoop dat het publiek er van zal genieten, en dat kijkers het allemaal kunnen overzien. Een rijk stuk, dat uitnodigt om het nog eens te komen zien.

Als dat gevoel ontstaat, is mijn experiment geslaagd.

 

 

Kijk op www.theatergroepaugustus.nl voor speeldata.

Weerklank op sterk water

weerklankopsterkwater

Een muziektheaterproductie van Theatergroep Augustus

tijdens het zwembadoostfestival 9 t/m 11 augustus 2013

 

De boosaardige badjuf Calypso houdt een aantal zwervende zielen gevangen in een zwembad zonder water. Als op een dag Mac aanspoelt wordt hun uitzichtloze routine doorbroken. Lukt het hem om Calypso te weerstaan en de anderen te bevrijden?

 

Waar: Zwembad Oost.

Duur: ca 45 minuten

Aanvangstijden: zie zie zwembadoostfestival.nl

 

Tekst: Frank Norbert Rieter

Regie: Melan Floris Lambers

Muzikale leiding: Wieke de Keyzer

Spelers: Mark Kuilder

Anne Ruesink

Anne Marijke Herni

Sjoukje Later

Sonja Broerse

Monique Brakkee

Joost Hermus

Cursus: ‘(theater)Tekst aan tafel’

eflyer theatertekst aan tafel

In maart en april geeft ik de korte cursus ‘(theater)Tekst aan tafel’, over het lezen en schrijven van theaterteksten. Het hele proces ‘van eerste idee tot aan de bühne’ wordt doorlopen en deelnemers krijgen de kans om met hun project een essentiële stap verder te komen.

Geef je op of zegt het voort! Lees er hier alles over.

‘Toneelschrijven is samenwerken’ of ‘Hoe ik er toe kwam om nog alleen maar monologen te schrijven die ik zelf opvoer’

Afgelopen jaar schreef ik in opdracht van Theatergroep Augustus een raamvertelling voor een muziektheaterproductie. Ondanks de veelheid van randvoorwaarden (of misschien wel dankzij, uit beperkingen wordt immers schoonheid geboren, toch?) is het een mooi stuk geworden. Ik zou u de titel willen noemen, maar dat is het enige punt van het stuk dat voor mijn gevoel nog niet helemaal af. Ik begon te schrijven met de praktische werktitel ‘muziektheaterstuk’. Meestal doop ik de eerste werktitel vlot om in iets waarin het onderwerp of de hoofdpersoon voorkomt. De hoofdpersoon heet Andrew. De voorstelling is een caleidoscopisch doorkijkje in musicalland. Zo werd de werktitel ‘Andrew in musicalland’ geboren. Het was met direct duidelijk dat ik de definitieve titel nog niet gevonden had. Doorgaan met het lezen van “‘Toneelschrijven is samenwerken’ of ‘Hoe ik er toe kwam om nog alleen maar monologen te schrijven die ik zelf opvoer’”

Een hardnekkig misverstand over theater

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik de afgelopen tien jaar meer toneelstukken heb geschreven dan dat ik er in het theater heb gezien. Dat ligt voor een deel aan mij: ik heb nog zoveel meer liefhebberijen. Voor een deel ligt het ook aan wat er in de theaters te zien was. Het repertoire lijkt voor een groot deel een eindeloze herhaling van steeds dezelfde stukken. Weer diezelfde paar stukken van Shakespeare. Bijvoorbeeld. Doorgaan met het lezen van “Een hardnekkig misverstand over theater”

Het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog

‘Dialogen zijn het állermoeilijkst!’ schrijf Wllm als reactie op mijn vorige blogtekst. Ik begon aan een kort antwoord, maar dat liep een beetje uit de hand. Daarom hier voor iedereen: het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog. Doorgaan met het lezen van “Het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog”