En nu nog zelf toepassen wat ik aan anderen verkondig

Als voorbereiding op mijn workshop over dramatische personages maak ik wat aantekeningen over het schrijfproces. Als je voor je gevoel zit te modderen met een tekst en zeker als je helemaal vast zit, is het meestal hoog tijd om naar een andere fase/modus van het schrijfproces om te schakelen (vrij naar Flower & Hayes). Dus van schrijven naar redigeren, of terug naar de tekentafel, of eerst wat research. Wat je ook doet: doe in ieder geval iets anders, want zo trek je het vlot. Een uur later herlas ik voor dezelfde workshop The art of Dramatic Writing. Laios Egri (de schrijver) sloeg me om de oren met het belang van een goede premisse. Doorgaan met het lezen van “En nu nog zelf toepassen wat ik aan anderen verkondig”

De moeilijkheid van het moordspel en de homo ludens


Een goed moordmysterie kan ik erg waarderen, maar toch lees ik weinig detectives of thrillers. Het oplossen, of liever nog het bedenken van hoe het precies in elkaar zit vind ik het leukst. In de meeste boeken is de puzzel voor de lezer eigenlijk niet goed oplosbaar: het moet immers wel verrassend blijven tot het eind. En als alle verborgen clues wel sluitend naar één dader wijzen heb ik dat zover van tevoren door, dat de lol er al snel af is. Doorgaan met het lezen van “De moeilijkheid van het moordspel en de homo ludens”

Ik bedenk me eigenlijk helemaal niet zo veel op een dag

Ik herschaaf en redigeer deze dagen aan Gordon Hauspie. Het valt me weer eens op dat ik doorgaans vrij filmisch schrijf: ik schrijf wat je ziet gebeuren, in afgebakende scènes. Ik zag dat toen ik de eerste versie van de tekst schreef, meer dan drie jaar terug, de gedachten van de hoofdpersoon vrijwel geheel ontbraken. Het was een vrij extreem geval van show, don’t tell. Doorgaan met het lezen van “Ik bedenk me eigenlijk helemaal niet zo veel op een dag”

Wat wil mijn personage eigenlijk?

Thomas Rosenboom heeft in een van zijn essays ooit uiteengezet dat een romanpersonage een groot streven heeft. Het romanverhaal is niets meer of minder dan het verhaal van de tegenslagen en belemmeringen om dat grote streven vervuld te zien. Nirav Christophe legde me onlangs uit dat een werkelijk dramatisch personage juist twee dingen wil, liefst twee zaken die elkaar uitsluiten. Die dubbelheid zorgt voor dramatische spanning. In zijn optiek willen die romanpersonages van Rosenboom dus hun eigen streven ook graag ondermijnen: pas dan zijn ze werkelijk gelaagd en boeiend. Doorgaan met het lezen van “Wat wil mijn personage eigenlijk?”

Het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog

‘Dialogen zijn het állermoeilijkst!’ schrijf Wllm als reactie op mijn vorige blogtekst. Ik begon aan een kort antwoord, maar dat liep een beetje uit de hand. Daarom hier voor iedereen: het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog. Doorgaan met het lezen van “Het geheim van de natuurlijke en realistische dialoog”

Ook als ze zwijgen wil ik ze kunnen horen

De eenakter die ik schrijf voor het festival Hollandse Nieuwe heeft een nieuwe werktitel: De reconstructie van een vrouw. Klinkt mooi, vind ik, en je kunt hem op twee manieren lezen. Daar houd ik van. En hij dekt ook nog de lading. Dit zal de definitieve titel wel zijn. Doorgaan met het lezen van “Ook als ze zwijgen wil ik ze kunnen horen”

‘Ze willen iets: wraak of vergeving.’

Ik houd van vergane glorie. Verlaten en half ingestorte fabriekspanden, ooit symbool voor welvaart en voorspoed. Hotels die hun gloriedagen hadden in een tijd dat de Russische Tsaren er nog kwamen. Vergeten kustplaatsen die in stijl en opbouw de grandeur van de jaren twintig nog koesteren, maar waar geen toerist meer komt. Prachtig. Doorgaan met het lezen van “‘Ze willen iets: wraak of vergeving.’”