Bureaucratie, romantiek en het kijken naar de wereld

Er zitten weer leuke zaken in de pen. Hierbij drie projecten die dit jaar op stapel staan.

De strijdlustige en schijnbaar onvermoeibare Jac Splinter brengt onder de titel “Ja maar meneer ik doe ook maar mijn werk” Het Grote Bureaucratie Vakantieboek uit. Het wordt een boek met een-derde serieuze zaken over bureaucratie, en twee-derde satire en spelletjes. In die laatste categorie schreef ik voor deze uitgave een kort verhaal ‘Het formulier’ en een stuk interactieve fictie in de stijl van de ‘kies je eigen avontuur’ boeken. Meer nieuws over de boekpresentatie (verwacht in april) volgt te zijner tijd, maar bestellen kan nu al bij Jac.

Ik werk op dit moment aan de vertaling van de verzamelde prozagedichten van Clark Ashton Smith (1893-1961). Voor velen is hij wellicht een onbekende. Clark Ashton Smith was schrijver, dichter en beeldhouwer. Als dichter kreeg hij al vroeg erkenning, mede door lof van de dichter George Sterling. Smith wordt gerekend tot de West Coast Romantics naast onder andere Joaquin Miller en Nora May French. Hij wordt ook wel bestempeld als ‘The Last of the Great Romantics’. Als schrijver van korte prozaverhalen was Smith een van “de grote drie” rond het blad Weird Tales, samen met Robert E. Howard en H. P. Lovecraft. Smiths fantasy en science fiction werk werd alom geprezen door zijn collega’s en critici. Zijn werk wordt gekenmerkt door een buitengewoon rijke en sierlijke vocabulaire, een kosmisch perspectief en een zweem van sardonische humor. Alledrie die ingrediënten zijn terug te vinden in zijn prozagedichten. In de komende weken zal ik een paar blogs schrijven over de voortgang van dit project en een paar voorproefjes publiceren.

Schrijf je nog wel eens wat?’ vragen mensen me weleens. Jazeker! Afgelopen jaar schreef ik de broodtekst van een groots en meeslepend werk over Oom Ludo. Met mijn vrij bondige stijl is dat netjes 60k aan woorden of ruim 200 pagina’s. Romandikte zeg maar. Wie me op facebook of instagram volgt heeft al eens foto’s met de #oomludo gezien. Dat zijn eigenlijk karakterstudies: een manier om uit te zoeken hoe Oom Ludo naar de wereld kijkt. Waar het boek over gaat?

Oom Ludo kijkt dagelijks uit op een parkje. Op een dag staat er een bord dat er een torenflat wordt gebouwd. Dit brengt hem in beweging: hij gaat op onderzoek uit en organiseert op geheel eigen wijze verzet…

De werktitel is Parkzicht. Het kan ook nog ‘ Het parkje van de windstreken’ worden, of misschien wel ‘De avonturen van Oom Ludo of Het kijken naar de wereld’. Het werk zit in de redigeerfase en ik hoop komende maanden de plannen voor publicatie te kunnen presenteren.

Als ik toch eens briljante achterflappen zou kunnen schrijven

Ik stond in een boekhandel aan zo’n non-fictie tafel en las een paar achterflappen. Al die boeken blijken geschreven door publicisten. Ineens vroeg ik me af: een publicist, wat is dat eigenlijk? Het woord geeft alleen aan dat wat je schrijft ook wordt gedrukt en verspreid, verder niets. Doorgaan met het lezen van “Als ik toch eens briljante achterflappen zou kunnen schrijven”

Ik werd vanochtend wakker en had het begin in mijn hoofd

Hij had zijn leven lang gewerkt aan het opknappen van verpauperde woningen. Met wat zo’n beetje zijn laatste ademtocht moest zijn, bekende hij dat hij zo graag eens een nieuw pand had gebouwd, een eigen woning, zodat over honderd jaar of meer anderen zijn bouwsel zouden kunnen restaureren.

‘Maak er wat van jongen,’ zei hij met omfloerste stem. ‘Beloof me dat je je dromen waarmaakt.’

Ik had natuurlijk ja gezegd, want aan een sterfbed zeg je nu eenmaal geen nee, al wist ik dat mijn belofte de facto een leugen was. Dromen najagen, ik had wel wat beters te doen. Je wilt zo’n man toch een goed gevoel meegeven, dacht ik toen nog. Als ik had geweten wat hij in die lange laatste ademtocht nog allemaal aan mijn moeder zou opbiechten, had ik hem waarschijnlijk niet alleen een resoluut nee verkocht, maar ook met liefde een kussen in zijn smoel geduwd.

En zeker niet in een comic sans

Op de een of andere manier doet het gekozen lettertype iets met mijn perceptie van een tekst. Alle documenten die ik schrijf staan in een Palatino Lynotype. Dat is een lettertype waar ik me werkelijk nooit aan erger. De italic is er ook mooi van. In alle verschijningsvormen is het woordbeeld in evenwicht. Onderkast, kleinkapitaal, kopjes, broodtekst. Prachtig. Doorgaan met het lezen van “En zeker niet in een comic sans”

Een nieuw verdienmodel voor schrijvers

Een schrijver die nadenkt over zijn eigen toekomst, moet nadenken over een ander verdienmodel. Hoe groter het aandeel van het e-boek, hoe meer de boekenbranche de verschuivingen zal laten zien die de muziekindustrie de afgelopen tien jaar heeft doorgemaakt.  Doorgaan met het lezen van “Een nieuw verdienmodel voor schrijvers”

De toekomst van het boekenvak

Het is boekenweek. Tijd voor een paar blogs over het boekenvak. Het woord boek kan niet vallen deze dagen, of iemand werpt de vraag op hoe het boekenvak er in de toekomst uit zal zien. Wat voor vlucht neemt het e-boek? Blijft de vaste boekenprijs? Hoe is het eigenlijk gesteld met het boekenaanbod in ons taalgebied? Doorgaan met het lezen van “De toekomst van het boekenvak”

De mythologie van hedendaagse fictie

Als je op de voortiteling van televisieseries let, zal je opvallen dat soms iedere aflevering door iemand anders geschreven is. Toch is het geheel consistent en gaat de ontwikkeling van de plotlijn die door de hele serie heen loopt gestaag door. Dat lukt omdat dat soort series met een bijbel werkt: een boekwerk met een uitgebreide beschrijving van alle personages en de hoofdplotlijnen. De afgelopen jaren is daar aan toegevoegd een beschrijving van de wereld waar de serie in speelt. Het universum. Doorgaan met het lezen van “De mythologie van hedendaagse fictie”

Bent u ook zo dol op subtekst?

De oude computer (maar met nieuw grafische kaart) is aangesloten op de televisie en we hebben uitzending gemist ontdekt. Het mooiste is dat je zo lekker door kunt kijken. Penoza ging er in twee avonden doorheen. Heerlijk. Als je dat doet komt het verhaal veel beter tot zijn recht. Geen ‘hoe zat het ook weer’ momenten, of ‘oh ja, met hem of haar was ook nog wat.’ Doorgaan met het lezen van “Bent u ook zo dol op subtekst?”

de lezer betaalt dus alleen voor de inkt en het papier

Ik kreeg van de week een gratis e-book. Het was geen fragment of kort verhaal. Het was de volledige versie van Ik was Amerika, de kersverse winnaar van de BNG Nieuwe Literatuur Prijs. Ik begrijp daar niets van. Doorgaan met het lezen van “de lezer betaalt dus alleen voor de inkt en het papier”