De geur van verse poëzie

Ik was vorig jaar op een boekpresentatie. Een dichtbundel. Ik kreeg het werkje in handen en voelde met mijn handen langs de kaft. Ik sloeg het open en voordat ik las, bracht ik het even omhoog en rook er aan. De uitgever zag het mij doen en lacht me toe. ‘Heerlijk, niet?’ zei hij. Ik knikte en genoot.

Ieder soort schrijfwerk heeft z’n eigen geur. Het afgelopen jaar had ik het volledige reisarchief van onze loodgieter in huis. Dat rook naar paard. Van de week hadden we zo’n beetje onze laatste afspraak en ik nam een laatste krat met spullen van hem mee terug: boeken, folders, strijkrelikwieën en wat dies meer zij. Met het retourneren van de spullen is de geur nog niet helemaal verdwenen. Er hangt nog een laatste zweem.

Advertenties

2 gedachten over “De geur van verse poëzie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s